+ فرهاد و ياران



کوه  کندن  گر  نباشد  پيشه ام   …………….     بويی  از  فرهاد  دارد    تيشه ام
عشق از من دور و پايم لنگ بود   ………….       قيمتش بسيار  و دستم تنگ بود
گر نرفتم  هر دو  پايم خسته بود   …………….    تيشه  گر  افتاد دستم بسته بود
هيچ کس دست مرا وا کرد؟   نه!   …………….   فکر  دست  تنگ  ما را  کرد؟   نه!
هيچ کس از حال ما پرسيد؟  نه!   …………….   هيچ کس  اندوه   ما را  ديد؟   نه!
هيچ کس اشکی برای ما نريخت   …………….   هر که  با ما  بود از ما می گريخت
چندروزی هست حالم ديدنیست  …………….   حال من   از اين و آن پرسيدنيست
گاه  بر  روی  زمين  زل  می زنم   …………….   گاه  بر   حافظ   تفاءل     می زنم
حافظ   ديوانه    فالم  را    گرفت   …………….   يک غزل  آمد  که  حالم  را  گرفت:
ما زياران  چشم  ياری  داشتيم   …………….   خود غلط بود آنچه  می پنداشتي!
نویسنده : دره ; ساعت ۱۱:۱۳ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱۳۸٦/٧/۳
تگ ها:
comment نظرات () لینک